บทที่ 269 นับวันยิ่งไม่เข้าใจ

เมื่อคิดไปถึงหัวใจที่บาดเจ็บของนภนต์และท่าทางที่เมามายเสียการควบคุมแล้ว เธอก็อดที่จะรู้สึกสงสารขึ้นมาไม่ได้

นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธออยากหนีล่ะนะ แต่ยังมีอีกเหตุผลก็คือเธอต้องหนีไปก่อนที่จะเช้า ไม่อย่างนั้น ถ้าเอาเวลาที่ใช้รอยยิ้มของนางฟ้าเมื่อวานมาคำนวนดู

บทที่ 270 นับวันยิ่งไม่เข้าใจ

เธอเดินเข้าไป ยืนอยู่ข้างเตียงและเขย่าไหล่ของทิพย์ “ทิพย์ ตื่น ตื่นเร็ว”

ผู้ชายที่ตามเธอมายืนอยู่หน้าประตูไม่ได้เดินเข้ามา และไม่ได้เดินจากไปไหน

เพ็ญนีติ์ไม่สนแล้ว เขาจะอยู่หรือไม่อยู่ก็ไม่สำคัญ เธอก็แค่อยากจะถามอะไรทิพย์สักหน่อยก็พอ

จริงๆแล้ว ทิพย

บทที่ 271 เหนื่อยทั้งกายเหนื่อยทั้งใจ

ทั้งขับรถไป ทั้งมองกระจกหลังเป็นระยะๆ ข้างหลังยังไม่มีรถขับตามมา ทำให้เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอแค่ปุริมไม่ตามมา เธอก็มีโอกาสหนีไปจากที่นี่ได้ ขอแค่ไปถึงบริษัทของนภนต์ได้ เธอก็ไม่กลัวอะไรปุริมอีกแล้ว

รถยังคงขับด้วยความเร็วบนถนน ทำให้คนที่เดินอยู่ข้างถนน