บทที่ 263

บทที่ 263 คนในเกมมองไม่ออก

เขาเดินอย่างไว ราวกับว่าไม่ได้กำลังแบกคนอยู่อย่างนั้น อีกทั้งยังทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงไอน้ำที่ไม่มีน้ำหนักใดๆ

ทางที่ต้องเดินไปจำเป็นต้องผ่านนภนต์ แต่แล้วยังไง?

เขาไม่กลัว เพ็ญนีติ์อยู่บนบ่าของเขา อยู่ในมือของเขา เพราะงั้นเขาถึงเป็นผู้ถือไพ่เหน

บทที่ 264

บทที่ 264 คนในเกมมองไม่ออก

“อย่าร้อง.....เพ็ญนีติ์......” ชายหนุ่มปลอบเธอเบาๆ นิ้วมือลูบแก้มเธอด้วยความรักใคร่ มองยังไงก็เป็นเพ็ญนีติ์ แต่ทรงผมกลับไม่ใช่ เพ็ญนีติ์มักจะปล่อยผมตรงสลวยไว้กลางหลัง ยื่นมือออกไปแก้ยางรัดผมที่ปัณฑาใช้รวบผมไว้ แบบนี้ค่อยเหมือนหน่อย “เพ็ญนีติ์ ไ

บทที่ 265

บทที่ 265 ชอบหรือไม่ชอบ

“บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งล่าสุด ใช่ไหมครับ?” คนขับถามขึ้นมาอย่างใจนึก กลัวว่าจะพาไปผิดทาง

ปัณฑารู้ที่ไหนล่ะ กำลังเหนื่อยอยู่ ใช้หมัดทุบไปยังนภนต์ “ใช่บริษัทที่เพิ่งก่อตั้งหรือเปล่า?” หมัดของเธอไม่หนักไม่เบา แต่ทำให้นภนต์ที่อาการติดยากำเริบรู้สึกสบา