บทที่ 262 อับอายไปหมด

รีบวิ่งเข้าไปหา เธอรีบวิ่งมาก ถึงขนาดลืมหลบพนักงานที่มาต้อนรับ โชคดีที่พนักงานเห็นก่อน ถึงได้หลบเธอได้ทัน แต่ก็ยังมีคนหนึ่งที่เดินสะเปะสะปะไปทั่ว ในมือถือขวดเหล้าอยู่ขวดหนึ่ง ทั้งเดินทั้งยกขวดเหล้าขึ้นเทเข้าปาก อีกทั้งยังเป็นเหล้าที่มีสีขาว ซึ่งเหมือนกับถือขวดน้ำอย่างไรอย่

บทที่ 263 คนในเกมมองไม่ออก

เขาเดินอย่างไว ราวกับว่าไม่ได้กำลังแบกคนอยู่อย่างนั้น อีกทั้งยังทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงไอน้ำที่ไม่มีน้ำหนักใดๆ

ทางที่ต้องเดินไปจำเป็นต้องผ่านนภนต์ แต่แล้วยังไง?

เขาไม่กลัว เพ็ญนีติ์อยู่บนบ่าของเขา อยู่ในมือของเขา เพราะงั้นเขาถึงเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า เธอค

บทที่ 264 คนในเกมมองไม่ออก

“อย่าร้อง.....เพ็ญนีติ์......” ชายหนุ่มปลอบเธอเบาๆ นิ้วมือลูบแก้มเธอด้วยความรักใคร่ มองยังไงก็เป็นเพ็ญนีติ์ แต่ทรงผมกลับไม่ใช่ เพ็ญนีติ์มักจะปล่อยผมตรงสลวยไว้กลางหลัง ยื่นมือออกไปแก้ยางรัดผมที่ปัณฑาใช้รวบผมไว้ แบบนี้ค่อยเหมือนหน่อย “เพ็ญนีติ์ ไม่ต้องร้องแ