บทที่ 240ยิ้มที่เหมือนดอกไม้ผลิบาน

/ เหอะ ต้องเป็นเพ็ญภัทร์แน่ๆ เพ็ญนีติ์คุ้นชินแล้วกับสีหน้าแบบนี้ของเขา ทุกครั้งที่เจอกับเพ็ญภัทร์เขามักจะเสียการควบคุม ไม่เป็นตัวเองของตัวเอง เธอค่อยๆหันหลังให้ แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่าจะเจอผู้ชายคนนั้นที่ยืนอยู่ห่างไม่กี่ก้าว ในเวลานี้ ปรากฏร่างที่ดูสะอาดสะอ้านขอ

บทที่ 241 อย่าปล่อยให้เขาจูบ

“ได้สิ ผมจะจัดการให้”

เมื่อเข้าห้องมาแล้วก็ตรงไปอาบน้ำ บทที่ เดินสะอาดสดชื่นออกมาจากห้องน้ำ ก็เจอเข้ากับนภนต์ที่รออยู่ตรงหน้าประตู ไม่รู้ว่าเขารอนานเท่าไหร่แล้ว เขาที่เอนหลังพิงประตูไว้เหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง จนกระทั่งมองเห็นเธอถึงได้มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น “ที่

บทที่ 242 อย่าปล่อยให้เขาจูบ

แต่เธอกลับเอาแต่คิดถึงอาหารที่อูข่าน

พลิกตัวไปมาอย่างกระสับกระส่าย เธอเป็นอะไรไป?

ทันใดนั้น เพ็ญนีติ์ก็ลุกขึ้นนั่ง

ณภัทร ไอ้เลวนั่น เขาให้เธอกินอะไรกันแน่

ให้ตาย ยิ่งคิดยิ่งใช่ ไม่กล้าคิดแล้ว

กลางคืน ดึกดื่นแบบนี้ สักพักก็จะสว่างแล้ว