บทที่ 233ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น(1)

“เดิมทีก็คือการล้อเล่น เฮอะๆ ฮ่าๆ ในเมื่อสหายหญิงสองคนมาแล้ว ก็นำอาหารมาเสริฟ์ได้”

เป็นกับข้าวธรรมดาเหมือนปกติ เพ็ญนีติ์กินคนเคยชินแล้ว อดทนอย่างเงียบๆ เธออยู่ในมือของพวกเค้าก็ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น แค่รอเวลาจากไปก็จะเป็นอิสระแล้ว ปุริม อย่าก่อเรื่องอะไรขึ้น

บทที่ 234ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น(2)

สายตามองไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังแวบหนึ่ง จากในป่ามาถึงที่นี่ อย่างมากก็ใช้เวลาขับรถครึ่งชั่วโมง แต่เขากลับบอกว่าหลังจากหนึ่งชั่วโมงกว่าพาเธอกลับไป

ทำไมนานขนาดนั้น

เธอไม่แยแสคำพูดของกรณ์ กับเขา ไม่จำเป็นต้องถกเถียง เพราะว่า ไม่ควรค่า

กลับต้อง

บทที่ 235 เธอเสพติดมันแล้ว

/ เพ็ญนีติ์พูดจบ ลูกสมุนและเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ภายในตึกชั้นสามก็ต่างมุ่งสายตาจับจ้องมายังเธอและทิพย์ในทันที ปกติแล้ว สายตาแบบนี้ถือเป็นสายตาที่ปกติ เพราะว่าคนพวกนี้มีหน้าที่สอดส่องดูแลเธอ แต่กับทิพย์ล่ะก็ ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น เธอกำลังจะเอ่ยคำพูด ก็มีใครคนหนึ่งก็กระแอ