บทที่ 234ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น(2)

สายตามองไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังแวบหนึ่ง จากในป่ามาถึงที่นี่ อย่างมากก็ใช้เวลาขับรถครึ่งชั่วโมง แต่เขากลับบอกว่าหลังจากหนึ่งชั่วโมงกว่าพาเธอกลับไป

ทำไมนานขนาดนั้น

เธอไม่แยแสคำพูดของกรณ์ กับเขา ไม่จำเป็นต้องถกเถียง เพราะว่า ไม่ควรค่า

กลับต้อง

บทที่ 235 เธอเสพติดมันแล้ว

/ เพ็ญนีติ์พูดจบ ลูกสมุนและเหล่าบอดี้การ์ดที่อยู่ภายในตึกชั้นสามก็ต่างมุ่งสายตาจับจ้องมายังเธอและทิพย์ในทันที ปกติแล้ว สายตาแบบนี้ถือเป็นสายตาที่ปกติ เพราะว่าคนพวกนี้มีหน้าที่สอดส่องดูแลเธอ แต่กับทิพย์ล่ะก็ ไม่น่าจะเป็นอย่างนั้น เธอกำลังจะเอ่ยคำพูด ก็มีใครคนหนึ่งก็กระแอ

บทที่ 236 เธอเสพติดมันแล้ว

ภายในห้องยังคงมืดสนิท เป็นเพราะคนพวกนี้ไม่กล้าเปิดไฟ

พวกเขากลัวณภัทร

นอกหน้าต่าง เสียงยิงปืนไม่มีท่าทีที่จะหยุด ทุกครั้งที่เสียงปืนดัง ก็ดังซะจนบาดหู

คนกลุ่มหนึ่งตรงมายังทิพย์ ปากขยับรัวพูดอะไรสักอย่าง

เพ็ญนีติ์ไม่รู้ว่าเมื่อกี้ตัวเองสลบไปนานเท่