บทที่ 232

ให้ฉันเสพติด(2)

ขวัญทิพย์ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนเธอตลอด แต่ว่าการเข้าออกของเธอเป็นอิสระแล้ว เหมือนกับที่ขวัญทิพย์ได้พูด

อูข่าน สถานที่แบบนี้ ได้เจอคนที่มาจากบ้านเดเดียวกันก็ถือว่าเป็นญาติ

แต่ว่า นับแล้ว รอถึงวันนั้น บาดแผลของนถัทรก็ดีขึ้นมากแล้ว ผู้ชายที่เติบโตที่นี่ ของอะไ

บทที่ 233

บทที่ 233ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น(1)

“เดิมทีก็คือการล้อเล่น เฮอะๆ ฮ่าๆ ในเมื่อสหายหญิงสองคนมาแล้ว ก็นำอาหารมาเสริฟ์ได้”

เป็นกับข้าวธรรมดาเหมือนปกติ เพ็ญนีติ์กินคนเคยชินแล้ว อดทนอย่างเงียบๆ เธออยู่ในมือของพวกเค้าก็ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น แค่รอเวลาจากไปก็จะเป็นอิสระแล้ว ปุริม อย่าก่อเรื

บทที่ 234

บทที่ 234ได้แต่ถ่อมตนเท่านั้น(2)

สายตามองไปที่นาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังแวบหนึ่ง จากในป่ามาถึงที่นี่ อย่างมากก็ใช้เวลาขับรถครึ่งชั่วโมง แต่เขากลับบอกว่าหลังจากหนึ่งชั่วโมงกว่าพาเธอกลับไป

ทำไมนานขนาดนั้น

เธอไม่แยแสคำพูดของกรณ์ กับเขา ไม่จำเป็นต้องถกเถียง เพราะว่า ไม่ควรค่า