บทที่ 217 กำลังพอดี

ใช่แล้ว หากเธอไม่ได้เห็นด้วยตาของตัวเองและรู้ว่าเธอนั้นรู้จักนภนต์ คงไม่มีใครรู้ว่ารูปภาพบนหน้าจอนั้นคือเธอ

คงจะเป็นเมื่อแปดปีก่อน เธอไปที่ตระกูลศาสตร์พงษ์ครั้งแรกเพื่อพบกับปัทมา ในตอนนั้นเธอยังไว้ผมหางม้า เธอไม่คิดว่าเขาจะชอบเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ทั้งยังเก็บภาพวัยเด็

บทที่ 218 เขาไม่สามารถมีอะไรเพ็ญนีติ์ได้

รองเท้าก็เช่นกัน

ผมยาวถูกดึงรวบขึ้นไปอย่างไม่เป็นทางการ เธอเดินออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาสิบนาทีพอดี

ไม่มีการประดับตกแต่งอะไร เธอเดินราวกับเอลฟ์สีน้ำเงินเข้าไปในห้องโถง จนทำให้สายตาของชายสองคนหน้าประตูเปล่งประกาย

เธอ

บทที่ 219 หมดหวัง

แต่สีหน้าท่าทางของเพ็ญนีติ์นั้นชัดเจน

ตอนนี้เธอไม่มีความคิดและไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว

หญิงสาวที่สวยงาม เขาจะทำให้ร่างกายของเธอตกอยู่ในสายตาของคนเหล่านั้นที่ต้องการจะขู่เขาได้อย่างไร？

เพ็ญนีติ์ คุณช่างโง่จริงๆ คุณรู้ไหม？

เพ็ญนีติ์เพิ่งจะนั่งลงตรงที่ของนภน