บทที่ 218 เขาไม่สามารถมีอะไรเพ็ญนีติ์ได้

รองเท้าก็เช่นกัน

ผมยาวถูกดึงรวบขึ้นไปอย่างไม่เป็นทางการ เธอเดินออกจากห้องไปทั้งอย่างนั้น ซึ่งตอนนี้ก็เป็นเวลาสิบนาทีพอดี

ไม่มีการประดับตกแต่งอะไร เธอเดินราวกับเอลฟ์สีน้ำเงินเข้าไปในห้องโถง จนทำให้สายตาของชายสองคนหน้าประตูเปล่งประกาย

เธอ

บทที่ 219 หมดหวัง

แต่สีหน้าท่าทางของเพ็ญนีติ์นั้นชัดเจน

ตอนนี้เธอไม่มีความคิดและไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว

หญิงสาวที่สวยงาม เขาจะทำให้ร่างกายของเธอตกอยู่ในสายตาของคนเหล่านั้นที่ต้องการจะขู่เขาได้อย่างไร？

เพ็ญนีติ์ คุณช่างโง่จริงๆ คุณรู้ไหม？

เพ็ญนีติ์เพิ่งจะนั่งลงตรงที่ของนภน

บทที่ 220 ปล่อยเขา

“เพ็ญนีติ์ คุณเป็นอะไรไป” มือของเธอกอดเขาเอาไว้แน่น ใบหน้าก็แนบไปกับหน้าอกของเขาอยู่ตลอดเวลา

เหมือนมีลางสังหรณ์อะไรบางอย่างที่ปุริมถึงกอดเพ็ญนีติ์มาจนถึงกลางป่าเล็กๆที่เงียบสงบ ปกติแล้วที่นี่จะเป็นที่ที่ณภัทรมาออกกำลังกายด้วยความที่นี่มีต้นไม้เยอะอากาศก็เลยเย็นสบาย และอ