บทที่ 181 รถเต่าที่น่าสงสาร

รถเต่าที่น่าสงสาร

“คุณปุริม รีบออกมาครับ” ไม่ไกลนั้นมีคนกำลังใช้โทรโข่งตะโกนเรียกเขาอยู่

“เพ็ญนีติ์ คุณยังต้องดูแลลูกๆนะ” สองขายาวของเขาวิ่งไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งตะโกนใส่เธอ

คนโง่คือเขา เวลานี้ยังมาตะโกนอะไรแบบนี้กัน รีบหนีสิ คำสั่งเสียนั่นสำคัญเสีย

บทที่ 182 ความรู้สึกที่แปลกประหลาด

ในมือมีบุหรี่อยู่หนึ่งมวน อาการติดบุหรี่ของเขาเป็นมานานมากแล้ว แต่ว่าตรงนี้เป็นเขตปลอดบุหรี่ เมื่อนึกถึงหญิงสาวที่ยังอยู่ในห้องผ่าตัด เขาจึงทำได้เพียงหยิบมันขึ้นมาสูดดม อดทนที่จะไม่สูบมัน

เบื้องหน้า ปรากฏเงาขึ้นมาร่างหนึ่ง เขาเอ่ยถามทั้งๆที่ยังไม่เงยหน

บทที่ 183 ความรักที่ยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์

ส่วนเพ็ญนีติ์ล่ะ เขาชอบที่จะอยู่กับเพ็ญนีติ์ ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้รู้จักกัน ตอนนั้นเขาคิดว่าเป็นเพราะเธอเหมือนกับเพ็ญภัทร์ แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่ามันไม่ใช่เพราะแบบนั้น ของที่เธอเคยใช้ รวมทั้งรอยยิ้มของเธอที่ฝังอยู่ในหัวของเขา มันไม่เคยจางหายไป ดังนั้นของ