บทที่ 179 ไม่สนใจเขาแล้ว

เพ็ญนีติ์สีหน้าดูปกติ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เพื่อนร่วมงานก็เริ่มปลงได้หมดแล้ว ทุกคนต่างเริ่มพูดคุยทักทายกันตามชีวิตปกติประจำวัน บางทีขอมีเสียงของเพ็ญนีติ์เอ่ยแทรกเข้ามาด้วย บรรยากาศดูปรองดองกลมเกลียวกัน เธอรู้สึกชอบที่นี่ จนกระทั่งถึงเวลาทำงาน ทุกคนจึงเริ่มทยอยกันเข้า

บทที่ 180 เธอยังคงรักเขา

ใจ แค่บาดเจ็บมาเยอะแล้ว จะงดงามแค่ไหนก็ไม่อยากกลับไปอีกแล้ว

รถไปจอดอยู่ที่หน้าโรงหนังเมืองดรัลอยู่ข้างโรงแรมฤกษ์ดี จอดรถเสร็จทั้งสี่ก็ลงจากรถและเดินเข้าไปในโรงแรม สั่งอาหารแบบบุ๊ฟเฟ่ ทุกคนไม่ค่อยสนใจในการกินเท่าไหร่ ส่วนมากจิตจดจ่ออยู่ที่โรงหนัง ดังนั้น ไม่นานก็พาก

บทที่ 181 รถเต่าที่น่าสงสาร

รถเต่าที่น่าสงสาร

“คุณปุริม รีบออกมาครับ” ไม่ไกลนั้นมีคนกำลังใช้โทรโข่งตะโกนเรียกเขาอยู่

“เพ็ญนีติ์ คุณยังต้องดูแลลูกๆนะ” สองขายาวของเขาวิ่งไปอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งตะโกนใส่เธอ

คนโง่คือเขา เวลานี้ยังมาตะโกนอะไรแบบนี้กัน รีบหนีสิ คำสั่งเสียนั่นสำคัญเสีย