บทที่ 178 ฉันชอบคุณ

ดูแลเขาให้จบสิ้นสักที เพ็ญนีติ์ถึงจะขึ้นเตียงไปนอนได้ เมื่อนอนไปได้สักพัก ถึงค่อยๆหลับไป

คืนนั้น ในฝันเธอนั้นเอาแต่เคลิ้มไปกับคำพูดของปุริม“เพ็ญนีติ์ ผมชอบคุณ”

แต่พอตื่นขึ้นมา กลับเป็นฝันที่ไร้ร่องรอย เพียงแต่ในห้องนั้นยังมีกลิ่นแอลกอฮอร์อยู่อ่อนๆ เขาเองก็ไม่อยู่

บทที่ 179 ไม่สนใจเขาแล้ว

เพ็ญนีติ์สีหน้าดูปกติ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เพื่อนร่วมงานก็เริ่มปลงได้หมดแล้ว ทุกคนต่างเริ่มพูดคุยทักทายกันตามชีวิตปกติประจำวัน บางทีขอมีเสียงของเพ็ญนีติ์เอ่ยแทรกเข้ามาด้วย บรรยากาศดูปรองดองกลมเกลียวกัน เธอรู้สึกชอบที่นี่ จนกระทั่งถึงเวลาทำงาน ทุกคนจึงเริ่มทยอยกันเข้า

บทที่ 180 เธอยังคงรักเขา

ใจ แค่บาดเจ็บมาเยอะแล้ว จะงดงามแค่ไหนก็ไม่อยากกลับไปอีกแล้ว

รถไปจอดอยู่ที่หน้าโรงหนังเมืองดรัลอยู่ข้างโรงแรมฤกษ์ดี จอดรถเสร็จทั้งสี่ก็ลงจากรถและเดินเข้าไปในโรงแรม สั่งอาหารแบบบุ๊ฟเฟ่ ทุกคนไม่ค่อยสนใจในการกินเท่าไหร่ ส่วนมากจิตจดจ่ออยู่ที่โรงหนัง ดังนั้น ไม่นานก็พาก