บทที่ 177 เกาะแกะไม่จบสักที

“ไม่ได้”

“ทำไมไม่ได้?”

“เพราะ...เพราะ...”ลิ้นเขาแทบม้วนกันจนพูดติดอ่าง แล้วพูดขึ้น“ยังไงแล้วก็คือไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ทั้งนั้น”

“แล้วจำรูญหล่ะ?”เธอยิ้มเบาๆ มองเขาไว้อย่างสงสัย เขาเป็นอะไรของเธอเหรอ ทำไมต้องมาสนใจเธอด้วย

“ก็ไม่ได้”

เขาตอบอ

บทที่ 178 ฉันชอบคุณ

ดูแลเขาให้จบสิ้นสักที เพ็ญนีติ์ถึงจะขึ้นเตียงไปนอนได้ เมื่อนอนไปได้สักพัก ถึงค่อยๆหลับไป

คืนนั้น ในฝันเธอนั้นเอาแต่เคลิ้มไปกับคำพูดของปุริม“เพ็ญนีติ์ ผมชอบคุณ”

แต่พอตื่นขึ้นมา กลับเป็นฝันที่ไร้ร่องรอย เพียงแต่ในห้องนั้นยังมีกลิ่นแอลกอฮอร์อยู่อ่อนๆ เขาเองก็ไม่อยู่

บทที่ 179 ไม่สนใจเขาแล้ว

เพ็ญนีติ์สีหน้าดูปกติ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เพื่อนร่วมงานก็เริ่มปลงได้หมดแล้ว ทุกคนต่างเริ่มพูดคุยทักทายกันตามชีวิตปกติประจำวัน บางทีขอมีเสียงของเพ็ญนีติ์เอ่ยแทรกเข้ามาด้วย บรรยากาศดูปรองดองกลมเกลียวกัน เธอรู้สึกชอบที่นี่ จนกระทั่งถึงเวลาทำงาน ทุกคนจึงเริ่มทยอยกันเข้า