บทที่ 176 คุณไม่ต้องยุ่ง

เธอยิ้มรับก่อนจะเดินเข้าไป บางทีเพราะเป็นเวลาทำงาน ดังนั้นห้องโถงใหญ่จึงไม่มีแขกคนอื่น ทั้งห้องโถงนั้นมีแต่ความเงียบ แต่มองไปแล้วทุกคนคงกำลังยุ่งอยู่ จ้องที่คอมพิวเตอร์แบบว่างตา

เธอรู้สึกแปลกใจ ทำไม ทำงานกันถึงไม่ได้ใช้โทรศัพท์กันเลย

ยืนอยู่ข้างหลังของพนัก

บทที่ 177 เกาะแกะไม่จบสักที

“ไม่ได้”

“ทำไมไม่ได้?”

“เพราะ...เพราะ...”ลิ้นเขาแทบม้วนกันจนพูดติดอ่าง แล้วพูดขึ้น“ยังไงแล้วก็คือไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ทั้งนั้น”

“แล้วจำรูญหล่ะ?”เธอยิ้มเบาๆ มองเขาไว้อย่างสงสัย เขาเป็นอะไรของเธอเหรอ ทำไมต้องมาสนใจเธอด้วย

“ก็ไม่ได้”

เขาตอบอ

บทที่ 178 ฉันชอบคุณ

ดูแลเขาให้จบสิ้นสักที เพ็ญนีติ์ถึงจะขึ้นเตียงไปนอนได้ เมื่อนอนไปได้สักพัก ถึงค่อยๆหลับไป

คืนนั้น ในฝันเธอนั้นเอาแต่เคลิ้มไปกับคำพูดของปุริม“เพ็ญนีติ์ ผมชอบคุณ”

แต่พอตื่นขึ้นมา กลับเป็นฝันที่ไร้ร่องรอย เพียงแต่ในห้องนั้นยังมีกลิ่นแอลกอฮอร์อยู่อ่อนๆ เขาเองก็ไม่อยู่