บทที่ 175 คุณพ่อที่ดี

“คุณนั่งลงเถอะ ฉันตอบกลับอันนี้เสร็จ ก็เสร็จแล้วค่ะ”

“ธุรกิจไม่ได้แย่เลย ดูแล้วยังขยายไปได้อีกด้วย”

“แค่นี้ก็ยุ่งมากๆแล้วค่ะ ถ้าขยายใหญ่กว่านี้คงจะไม่มีคนมาดูแลเด็กๆแน่”

“ก็จ้างพนักงานสิครับ” เขายิ้ม น้ำเสียงที่มีเสน่ห์ในค่ำคืนเช่นนี้ราวกับไวน์ที่มีกลิ่นห

บทที่ 176 คุณไม่ต้องยุ่ง

เธอยิ้มรับก่อนจะเดินเข้าไป บางทีเพราะเป็นเวลาทำงาน ดังนั้นห้องโถงใหญ่จึงไม่มีแขกคนอื่น ทั้งห้องโถงนั้นมีแต่ความเงียบ แต่มองไปแล้วทุกคนคงกำลังยุ่งอยู่ จ้องที่คอมพิวเตอร์แบบว่างตา

เธอรู้สึกแปลกใจ ทำไม ทำงานกันถึงไม่ได้ใช้โทรศัพท์กันเลย

ยืนอยู่ข้างหลังของพนัก

บทที่ 177 เกาะแกะไม่จบสักที

“ไม่ได้”

“ทำไมไม่ได้?”

“เพราะ...เพราะ...”ลิ้นเขาแทบม้วนกันจนพูดติดอ่าง แล้วพูดขึ้น“ยังไงแล้วก็คือไม่ได้ เพราะเขาไม่ได้ทั้งนั้น”

“แล้วจำรูญหล่ะ?”เธอยิ้มเบาๆ มองเขาไว้อย่างสงสัย เขาเป็นอะไรของเธอเหรอ ทำไมต้องมาสนใจเธอด้วย

“ก็ไม่ได้”

เขาตอบอ