บทที่167 มีแต่คำขอเท่านั้น

เสียงอาบน้ำอยู่รอบหูเสมอ ไม่รู้ว่าทำไม เสียงนั้นทำให้เธอฟังแล้วไม่ค่อยสบายใจ

ไม่ว่าลืมตาหรือหลับตาก็จะนึกถึงที่เปียกบนเตียง จนเธออดไม่ได้ที่จะหันหัวไปที่นั่นอีกครั้ง แต่ก็มองเห็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นเหล้า และมีแก้วใส่เหล้า ยังมีไฟแช็กอันหนึ่งอยู่ข้

บทที่ 168 น่ารักจัง

"ปุริม คุณพูดว่าอะไรนะ?"

“ฉันบอกว่าให้คุณไปกินข้าว” เขาเงยหน้าขึ้นและยืนยันให้เธอไปกินข้าวด้วยกัน

"แค ......"

"อาฆิ่น......"

เธอยังไม่ได้ตอบสนอง สองคนก็จามไอขึ้นเป็นทีละคน

"หม่ามี๊ แด๊ดดี๊ พวกคุณล้วนก็ป่วยแล้ว ต้องไปทานอาหารเช้าจะได้ทานยา" อ้อยแล

บทที่ 169 หน้าแดง

/

"ผู้ชายยังไม่ได้แต่งงาน ผู้หญิงก็ยังไม่ได้ออกเรือน เราเป็นอิสระ"

"งั้นเด็ก ๆ ... "

"เป็นลูกสาวของผม ... "

"เป็นลูกสาวของฉัน ... "

สองคนนี้พูดเป็นเสียงเดียวกัน เมื่อได้ยินนักข่าวหญิงคนนี้ถามเรื่องเด็กๆ ผู้ชายผู้หญิงสอนคนนี้ใครก็ไม่ยอมตกอยู่ข้างหลัง