บทที่ 168 น่ารักจัง

"ปุริม คุณพูดว่าอะไรนะ?"

“ฉันบอกว่าให้คุณไปกินข้าว” เขาเงยหน้าขึ้นและยืนยันให้เธอไปกินข้าวด้วยกัน

"แค ......"

"อาฆิ่น......"

เธอยังไม่ได้ตอบสนอง สองคนก็จามไอขึ้นเป็นทีละคน

"หม่ามี๊ แด๊ดดี๊ พวกคุณล้วนก็ป่วยแล้ว ต้องไปทานอาหารเช้าจะได้ทานยา" อ้อยแล

บทที่ 169 หน้าแดง

/

"ผู้ชายยังไม่ได้แต่งงาน ผู้หญิงก็ยังไม่ได้ออกเรือน เราเป็นอิสระ"

"งั้นเด็ก ๆ ... "

"เป็นลูกสาวของผม ... "

"เป็นลูกสาวของฉัน ... "

สองคนนี้พูดเป็นเสียงเดียวกัน เมื่อได้ยินนักข่าวหญิงคนนี้ถามเรื่องเด็กๆ ผู้ชายผู้หญิงสอนคนนี้ใครก็ไม่ยอมตกอยู่ข้างหลัง

บทที่170 ด้วยความเขินอับอาย

ดูเหมือนว่าเขาจะส่งอ้อยและส้มคืนให้เธอแล้ว

ไม่คิดละ ยื่นมือไปรับกล้อง เขายังไม่ทันที่จะก๊อปปี้มันออกมา ดังนั้นจึงต้องดูจากกล้องก่อน

เจ้าตัวดีสองคน สวยจริง ๆ ทำโพสต์ต่างๆได้ด้วย ทุกรูปก็สวยๆหล่อๆ ให้เธอดูทีละรูปๆไปเถอะ ไม่อยากจะขยับสายตาเลย ทันใดนั้น ภาพ