บทที่166 ผู้ชายคนชั่วร้าย

สายตาลงที่ริมฝีปากของเธอในเวลานี้ ริมฝีปากสีชมพูดูซีดไปหน่อย

ใช้นิ้วมือลงไปเช็ดอย่างหนัก ราวกับว่ามันสกปรกมากทีเดียว

เธอยังไม่ตื่นเหมือนเดิม แค่ขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่สบายใจ จากนั้นก็ยังส่งเสียงหายใจลึก ๆต่อ แต่ลมหายใจของเธอก็ยังร้อนอยู่

ลมหายใจนั้นทำใ

บทที่167 มีแต่คำขอเท่านั้น

เสียงอาบน้ำอยู่รอบหูเสมอ ไม่รู้ว่าทำไม เสียงนั้นทำให้เธอฟังแล้วไม่ค่อยสบายใจ

ไม่ว่าลืมตาหรือหลับตาก็จะนึกถึงที่เปียกบนเตียง จนเธออดไม่ได้ที่จะหันหัวไปที่นั่นอีกครั้ง แต่ก็มองเห็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นเหล้า และมีแก้วใส่เหล้า ยังมีไฟแช็กอันหนึ่งอยู่ข้

บทที่ 168 น่ารักจัง

"ปุริม คุณพูดว่าอะไรนะ?"

“ฉันบอกว่าให้คุณไปกินข้าว” เขาเงยหน้าขึ้นและยืนยันให้เธอไปกินข้าวด้วยกัน

"แค ......"

"อาฆิ่น......"

เธอยังไม่ได้ตอบสนอง สองคนก็จามไอขึ้นเป็นทีละคน

"หม่ามี๊ แด๊ดดี๊ พวกคุณล้วนก็ป่วยแล้ว ต้องไปทานอาหารเช้าจะได้ทานยา" อ้อยแล