บทที่ 165 อันนี้พูดไม่ได้

“เหอะเหอะ” เธอหัวเราะขึ้น “จำรูญ คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นทำไมญาณินท์จึงถูกไล่ให้ออกไปจากเมืองดรัล?”

เขาส่ายหัว รู้สึกงงไปชั่วขณะ

“ดูเหมือนว่า คนที่อยู่ในกลีบเมฆหมอกไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรคือคุณ”

“เพ็ญนีติ์ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขาเขย่าแขนเธอ รู้สึ

บทที่166 ผู้ชายคนชั่วร้าย

สายตาลงที่ริมฝีปากของเธอในเวลานี้ ริมฝีปากสีชมพูดูซีดไปหน่อย

ใช้นิ้วมือลงไปเช็ดอย่างหนัก ราวกับว่ามันสกปรกมากทีเดียว

เธอยังไม่ตื่นเหมือนเดิม แค่ขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่สบายใจ จากนั้นก็ยังส่งเสียงหายใจลึก ๆต่อ แต่ลมหายใจของเธอก็ยังร้อนอยู่

ลมหายใจนั้นทำใ

บทที่167 มีแต่คำขอเท่านั้น

เสียงอาบน้ำอยู่รอบหูเสมอ ไม่รู้ว่าทำไม เสียงนั้นทำให้เธอฟังแล้วไม่ค่อยสบายใจ

ไม่ว่าลืมตาหรือหลับตาก็จะนึกถึงที่เปียกบนเตียง จนเธออดไม่ได้ที่จะหันหัวไปที่นั่นอีกครั้ง แต่ก็มองเห็นสิ่งที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันเป็นเหล้า และมีแก้วใส่เหล้า ยังมีไฟแช็กอันหนึ่งอยู่ข้