บทที่164 ขาวนวลงดงามเหลือเกิน

แต่ มือของเขาปล่อยออกแค่ครู่เดียวเท่านั้น ครู่ต่อมาก็กลับมาโอบกอดเธอไว้อีกเช่นเคย เขาเอ่ยขึ้นเสียงเบา “ห้ามสนใจจำรูญ ผมจะทำให้เขากลับไปเดียวนี้”

เธอนิ่งเงียบไร้รอยยิ้ม เข้าใจแล้วว่าเขาทำแบบนี้ เพราะสิ่งนี้นี่เองหรอ “ปุริม คุณกล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของฉัน? ฉ

บทที่ 165 อันนี้พูดไม่ได้

“เหอะเหอะ” เธอหัวเราะขึ้น “จำรูญ คุณรู้ไหมว่าตอนนั้นทำไมญาณินท์จึงถูกไล่ให้ออกไปจากเมืองดรัล?”

เขาส่ายหัว รู้สึกงงไปชั่วขณะ

“ดูเหมือนว่า คนที่อยู่ในกลีบเมฆหมอกไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรคือคุณ”

“เพ็ญนีติ์ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เขาเขย่าแขนเธอ รู้สึ

บทที่166 ผู้ชายคนชั่วร้าย

สายตาลงที่ริมฝีปากของเธอในเวลานี้ ริมฝีปากสีชมพูดูซีดไปหน่อย

ใช้นิ้วมือลงไปเช็ดอย่างหนัก ราวกับว่ามันสกปรกมากทีเดียว

เธอยังไม่ตื่นเหมือนเดิม แค่ขมวดคิ้วขึ้นอย่างไม่สบายใจ จากนั้นก็ยังส่งเสียงหายใจลึก ๆต่อ แต่ลมหายใจของเธอก็ยังร้อนอยู่

ลมหายใจนั้นทำใ