บทที่ 154 ไม่อยากตื่นขึ้นมา

“หมอ พยาบาล ทำไมเธอถึงยังฟื้นกัน” เมื่อประตูเปิดออก จิณณะก็รีบเดินออกไปพร้อมกับแพทย์ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย สามวันมานี้ ถึงแม้ว่าเขาจะดูแลเพ็ญภัทร์ที่นอนอยู่บนเตียงนั้นเป็นอย่างดี แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลย เพ็ญภัทร์คลอดลูกให้เขามาหนึ่งคน

บทที่ 155 หัวอกคนเป็นแม่

เพ็ญนีติ์หัวเราะ เธอเป็นแม่คน เธอย่อมเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่มากที่สุด เพ็ญภัทร์จะทำร้ายลูกด้วยน้ำมือของตัวเองได้อย่างไรกัน

เพ็ญภัทร์ไม่ใช่คนที่โหดเหี้ยมเลย ความจริงเธอต้องการจะแทงตัวเอง เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่ามีดเล่มนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไป

บทที่ 156 คุณกลับมาก็ดีแล้ว

ก้มมองตัวเองที่ทั้งตัวมีแค่ผ้าขนหนูเท่านั้น เพ็ญนีติ์รู้สึกขัดเขิน นภนต์เงยหน้าเหลือบมองเธอ เหมือนจะเห็นเธอที่มองต่ำเพราะความสับสนแล้ว ค่อยๆก้มหน้าลง เขากล่าว: “เพ็ญนีติ์ คุณกลับมาก็ดีแล้วครับ เด็กๆคิดถึงคุณมาก”

นี่คือห้องพักของแขก ในอดีตบทที่เธออยู่ตระกู