บทที่ 153 ความผกผันครั้งยิ่งใหญ่

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่ม ผู้ชายที่ดูดุร้ายในอดีตนั้นไม่มีอีกแล้ว จิณณะที่เห็นอยู่ในตอนนี้ดูแตกต่างไปมาก ไม่เหมือนตัวเขาในเมื่อก่อนเลยสักนิด

ปุริมกำหมัด ไม่อยากต่อยแต่ก็ปล่อยหมัดไปแล้ว หมัดนี้ต่อยจิณณะจนซวนเซ “จิณณะ หากเกิดอันตรายอะไรก

บทที่ 154 ไม่อยากตื่นขึ้นมา

“หมอ พยาบาล ทำไมเธอถึงยังฟื้นกัน” เมื่อประตูเปิดออก จิณณะก็รีบเดินออกไปพร้อมกับแพทย์ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย สามวันมานี้ ถึงแม้ว่าเขาจะดูแลเพ็ญภัทร์ที่นอนอยู่บนเตียงนั้นเป็นอย่างดี แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลย เพ็ญภัทร์คลอดลูกให้เขามาหนึ่งคน

บทที่ 155 หัวอกคนเป็นแม่

เพ็ญนีติ์หัวเราะ เธอเป็นแม่คน เธอย่อมเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่มากที่สุด เพ็ญภัทร์จะทำร้ายลูกด้วยน้ำมือของตัวเองได้อย่างไรกัน

เพ็ญภัทร์ไม่ใช่คนที่โหดเหี้ยมเลย ความจริงเธอต้องการจะแทงตัวเอง เธอไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่ามีดเล่มนี้จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่างไป