บทที่ 152 มีความรักก็ยังคงมีความหวัง

บางเรื่อง เกิดขึ้นก็คือเกิดขึ้นแล้ว เมื่อเสียไปก็คือเสียไปแล้ว

จ้องมองไฟแดงของห้องผ่าตัดที่สว่างขึ้นมา จิณณะรู้สึกว่าใจของเขานั้นเต้นตามไฟแดงนั้น บางทีไฟสีแดงนั้นคงส่องให้ใจของเขายังคงเต้น หากไฟแดงดับลง ใจของเขาก็คงหยุดเต้นเช่นกัน

เพ็ญภ

บทที่ 153 ความผกผันครั้งยิ่งใหญ่

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่ม ผู้ชายที่ดูดุร้ายในอดีตนั้นไม่มีอีกแล้ว จิณณะที่เห็นอยู่ในตอนนี้ดูแตกต่างไปมาก ไม่เหมือนตัวเขาในเมื่อก่อนเลยสักนิด

ปุริมกำหมัด ไม่อยากต่อยแต่ก็ปล่อยหมัดไปแล้ว หมัดนี้ต่อยจิณณะจนซวนเซ “จิณณะ หากเกิดอันตรายอะไรก

บทที่ 154 ไม่อยากตื่นขึ้นมา

“หมอ พยาบาล ทำไมเธอถึงยังฟื้นกัน” เมื่อประตูเปิดออก จิณณะก็รีบเดินออกไปพร้อมกับแพทย์ ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย สามวันมานี้ ถึงแม้ว่าเขาจะดูแลเพ็ญภัทร์ที่นอนอยู่บนเตียงนั้นเป็นอย่างดี แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาเลย เพ็ญภัทร์คลอดลูกให้เขามาหนึ่งคน