บทที่ 151 ฉันขอคืนให้คุณ

“ผมบิดเบือนความจริงอย่างนั้นหรือ อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ปุริม แกรู้อยู่แก่ใจว่าเพ็ญภัทร์คือภรรยาของผม แต่แกกับเธอยัง...”

“หยุดพูดได้แล้ว...” แสงที่แผ่วเบาเสียงหนึ่ง เสียงที่สั่นเครือของผู้หญิงนั้นไม่ใช่ของใครอื่น แต่เป็นเพ็ญภัทร์ที่อยู่ข้างๆชายหนุ่มทั้งสองคน ไหล่ข

บทที่ 152 มีความรักก็ยังคงมีความหวัง

บางเรื่อง เกิดขึ้นก็คือเกิดขึ้นแล้ว เมื่อเสียไปก็คือเสียไปแล้ว

จ้องมองไฟแดงของห้องผ่าตัดที่สว่างขึ้นมา จิณณะรู้สึกว่าใจของเขานั้นเต้นตามไฟแดงนั้น บางทีไฟสีแดงนั้นคงส่องให้ใจของเขายังคงเต้น หากไฟแดงดับลง ใจของเขาก็คงหยุดเต้นเช่นกัน

เพ็ญภ

บทที่ 153 ความผกผันครั้งยิ่งใหญ่

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดของชายหนุ่ม ผู้ชายที่ดูดุร้ายในอดีตนั้นไม่มีอีกแล้ว จิณณะที่เห็นอยู่ในตอนนี้ดูแตกต่างไปมาก ไม่เหมือนตัวเขาในเมื่อก่อนเลยสักนิด

ปุริมกำหมัด ไม่อยากต่อยแต่ก็ปล่อยหมัดไปแล้ว หมัดนี้ต่อยจิณณะจนซวนเซ “จิณณะ หากเกิดอันตรายอะไรก