บทที่ 150 ทำไมฉันจะต้องไป

อ้อยจึงยิ้มหยุดร้อง “ดีค่ะดีค่ะ หม่ามี๊รีบโทรเลย”

พอกดโทรออกหาปุริม เธอรู้สึกว่าเสียงรอสายดังอยู่แค่แป๊ปเดียวเขาก็รีบรับ “เพ็ญนีติ์ มีอะไรหรอ?” แต่เสียงผู้ชายที่รับกลับเฉยๆไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลย ราวกับว่า เขาไม่ได้กำลังรอสายโทรศัพท์จากเธอเลย แต่แค่กดกดรับสายไปเ

บทที่ 151 ฉันขอคืนให้คุณ

“ผมบิดเบือนความจริงอย่างนั้นหรือ อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ปุริม แกรู้อยู่แก่ใจว่าเพ็ญภัทร์คือภรรยาของผม แต่แกกับเธอยัง...”

“หยุดพูดได้แล้ว...” แสงที่แผ่วเบาเสียงหนึ่ง เสียงที่สั่นเครือของผู้หญิงนั้นไม่ใช่ของใครอื่น แต่เป็นเพ็ญภัทร์ที่อยู่ข้างๆชายหนุ่มทั้งสองคน ไหล่ข

บทที่ 152 มีความรักก็ยังคงมีความหวัง

บางเรื่อง เกิดขึ้นก็คือเกิดขึ้นแล้ว เมื่อเสียไปก็คือเสียไปแล้ว

จ้องมองไฟแดงของห้องผ่าตัดที่สว่างขึ้นมา จิณณะรู้สึกว่าใจของเขานั้นเต้นตามไฟแดงนั้น บางทีไฟสีแดงนั้นคงส่องให้ใจของเขายังคงเต้น หากไฟแดงดับลง ใจของเขาก็คงหยุดเต้นเช่นกัน

เพ็ญภ