บทที่ 149 ไม่รักก็ไม่ต้องรัก

เพ็ญภัทร์์จึงพูดลอยๆขึ้น “งั้น ก็เรียกพ่อเลี้ยงของเด็กๆมาทานข้าวด้วยกันที่นี่สิ ดูสิ พวกเราสั่งกับข้าวเยอะมาก ยังมีหม้อไฟอีกนะ”

“ไม่ดีกว่า ขอบใจนะ ฉันขอตัวก่อน” เพ็ญนีติ์พูดจบก็จากไป โต๊ะที่เดินจากมาทุกคนต่างไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เธอทำตัวเองให้ดีก็พอ ยิ่งไ

บทที่ 150 ทำไมฉันจะต้องไป

อ้อยจึงยิ้มหยุดร้อง “ดีค่ะดีค่ะ หม่ามี๊รีบโทรเลย”

พอกดโทรออกหาปุริม เธอรู้สึกว่าเสียงรอสายดังอยู่แค่แป๊ปเดียวเขาก็รีบรับ “เพ็ญนีติ์ มีอะไรหรอ?” แต่เสียงผู้ชายที่รับกลับเฉยๆไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลย ราวกับว่า เขาไม่ได้กำลังรอสายโทรศัพท์จากเธอเลย แต่แค่กดกดรับสายไปเ

บทที่ 151 ฉันขอคืนให้คุณ

“ผมบิดเบือนความจริงอย่างนั้นหรือ อย่าคิดว่าผมไม่รู้ ปุริม แกรู้อยู่แก่ใจว่าเพ็ญภัทร์คือภรรยาของผม แต่แกกับเธอยัง...”

“หยุดพูดได้แล้ว...” แสงที่แผ่วเบาเสียงหนึ่ง เสียงที่สั่นเครือของผู้หญิงนั้นไม่ใช่ของใครอื่น แต่เป็นเพ็ญภัทร์ที่อยู่ข้างๆชายหนุ่มทั้งสองคน ไหล่ข