บทที่ 15 เสียงอ่อนโยนของชายหนุ่ม

เพ็ญนีติ์นั่งอยู่บนรถ สายตามองรถที่กำลังเลี้ยวไป เธอจึงปล่อยมือภยนต์ออก หลังจากนั้นจึกบอกกับคนขับว่า "จอดรถที่ด้านหน้านี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ"

“เพ็ญนีติ์ คุณจะทำอะไร?”

“ฉันต้องการให้คุณลงจากรถ”

“ผมไม่ลง” ดวงตาอันหล่อเหลามองมายังเธอ ถ้าหาก

บทที่ 16 ไม่อาจมีอนาคต

เธอค่อยๆดึงขากางเกงออกอย่างระมัดระวัง เลือดแข็งแห้งกรัง บริเวณขาบวมแดงมาก ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงได้เจ็บขนาดนั้น ก็ในบทที่ถูกชนมันไม่ชัดนี่นะ

“เพ็ญนีติ์ ทำไมคุณบาดเจ็บมาล่ะ ผมช่วยส่งคุณไปโรงพยาบาลดีกว่านะ”แค่ช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ก็ได้มีเงาศีรษะทอดลงมา เสียงของจ

บทที่ 17 ขายเลือด

เธอหันร่างเลี่ยงทางเดินที่ต้นไม้เรียงราย ไม่ต้องการที่จะฟังเพลงที่ระคายหูเธออีกต่อไป

เธอสอนพิเศษไปสองบ้าน ในบทที่เธอกลับมา เพ็ญนีติ์เหนื่อยจนแทบกระอักเป็นสายเลือด คนอื่นที่อกหักเขายังมีเวลาไปโอดครวญไปโศกเศร้า แต่เธอไม่มีเวลาที่จะทำแบบนั้น เธอต้องทำงานหาเงิน เธอต้องกา