บทที่ 14

ขาเลือดไหลแล้ว

“ไม่ต้อง”เธอเดินก้าวนำร่างภยนต์ เธอไม่ได้อยากที่จะพบปะกับคนในบ้านมุณีกร ถ้าหากไม่ใช่เพราะปัทมา เธอจะไม่มาเด็ดขาด

“เพ็ญนีติ์…” เสียงที่เรียกเธอเบาๆ ความหมายของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเธอต้องการสื่อนั้นคงเป็นความเสียใจ

“ลาก่อน” ขาที่ก้าววิ่งอย่างรวดเร็ว เ

บทที่ 15

เสียงอ่อนโยนของชายหนุ่ม

เพ็ญนีติ์นั่งอยู่บนรถ สายตามองรถที่กำลังเลี้ยวไป เธอจึงปล่อยมือภยนต์ออก หลังจากนั้นจึกบอกกับคนขับว่า "จอดรถที่ด้านหน้านี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ"

“เพ็ญนีติ์ คุณจะทำอะไร?”

“ฉันต้องการให้คุณลงจากรถ”

“ผมไม่ลง” ดวงตาอันหล่อเหลามองมายังเธอ ถ้าห

บทที่ 16

ไม่อาจมีอนาคต

เธอค่อยๆดึงขากางเกงออกอย่างระมัดระวัง เลือดแข็งแห้งกรัง บริเวณขาบวมแดงมาก ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงได้เจ็บขนาดนั้น ก็ในบทที่ถูกชนมันไม่ชัดนี่นะ

“เพ็ญนีติ์ ทำไมคุณบาดเจ็บมาล่ะ ผมช่วยส่งคุณไปโรงพยาบาลดีกว่านะ”แค่ช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ก็ได้มีเงาศีรษะทอดลงมา เสียงขอ