ตอน 14
ท่านประธานโหดมาก
บทที่ 14
ขาเลือดไหลแล้ว
“ไม่ต้อง”เธอเดินก้าวนำร่างภยนต์ เธอไม่ได้อยากที่จะพบปะกับคนในบ้านมุณีกร ถ้าหากไม่ใช่เพราะปัทมา เธอจะไม่มาเด็ดขาด
“เพ็ญนีติ์…” เสียงที่เรียกเธอเบาๆ ความหมายของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเธอต้องการสื่อนั้นคงเป็นความเสียใจ
“ลาก่อน” ขาที่ก้าววิ่งอย่างรวดเร็ว เ
ตอน 15
บทที่ 15
เสียงอ่อนโยนของชายหนุ่ม
เพ็ญนีติ์นั่งอยู่บนรถ สายตามองรถที่กำลังเลี้ยวไป เธอจึงปล่อยมือภยนต์ออก หลังจากนั้นจึกบอกกับคนขับว่า "จอดรถที่ด้านหน้านี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ"
“เพ็ญนีติ์ คุณจะทำอะไร?”
“ฉันต้องการให้คุณลงจากรถ”
“ผมไม่ลง” ดวงตาอันหล่อเหลามองมายังเธอ ถ้าห
ตอน 16
บทที่ 16
ไม่อาจมีอนาคต
เธอค่อยๆดึงขากางเกงออกอย่างระมัดระวัง เลือดแข็งแห้งกรัง บริเวณขาบวมแดงมาก ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงได้เจ็บขนาดนั้น ก็ในบทที่ถูกชนมันไม่ชัดนี่นะ
“เพ็ญนีติ์ ทำไมคุณบาดเจ็บมาล่ะ ผมช่วยส่งคุณไปโรงพยาบาลดีกว่านะ”แค่ช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ก็ได้มีเงาศีรษะทอดลงมา เสียงขอ