ตอน 14
ท่านประธานโหดมาก
บทที่ 14 ขาเลือดไหลแล้ว
“ไม่ต้อง”เธอเดินก้าวนำร่างภยนต์ เธอไม่ได้อยากที่จะพบปะกับคนในบ้านมุณีกร ถ้าหากไม่ใช่เพราะปัทมา เธอจะไม่มาเด็ดขาด
“เพ็ญนีติ์…” เสียงที่เรียกเธอเบาๆ ความหมายของชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเธอต้องการสื่อนั้นคงเป็นความเสียใจ
“ลาก่อน” ขาที่ก้าววิ่งอย่างรวดเร็ว เธอ
ตอน 15
บทที่ 15 เสียงอ่อนโยนของชายหนุ่ม
เพ็ญนีติ์นั่งอยู่บนรถ สายตามองรถที่กำลังเลี้ยวไป เธอจึงปล่อยมือภยนต์ออก หลังจากนั้นจึกบอกกับคนขับว่า "จอดรถที่ด้านหน้านี้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ"
“เพ็ญนีติ์ คุณจะทำอะไร?”
“ฉันต้องการให้คุณลงจากรถ”
“ผมไม่ลง” ดวงตาอันหล่อเหลามองมายังเธอ ถ้าหาก
ตอน 16
บทที่ 16 ไม่อาจมีอนาคต
เธอค่อยๆดึงขากางเกงออกอย่างระมัดระวัง เลือดแข็งแห้งกรัง บริเวณขาบวมแดงมาก ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงได้เจ็บขนาดนั้น ก็ในบทที่ถูกชนมันไม่ชัดนี่นะ
“เพ็ญนีติ์ ทำไมคุณบาดเจ็บมาล่ะ ผมช่วยส่งคุณไปโรงพยาบาลดีกว่านะ”แค่ช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ก็ได้มีเงาศีรษะทอดลงมา เสียงของจ