บทที่ 16 ไม่อาจมีอนาคต

เธอค่อยๆดึงขากางเกงออกอย่างระมัดระวัง เลือดแข็งแห้งกรัง บริเวณขาบวมแดงมาก ไม่สงสัยเลยว่าทำไมเธอถึงได้เจ็บขนาดนั้น ก็ในบทที่ถูกชนมันไม่ชัดนี่นะ

“เพ็ญนีติ์ ทำไมคุณบาดเจ็บมาล่ะ ผมช่วยส่งคุณไปโรงพยาบาลดีกว่านะ”แค่ช่วงเวลาเพียงสั้นๆ ก็ได้มีเงาศีรษะทอดลงมา เสียงของจ

บทที่ 17 ขายเลือด

เธอหันร่างเลี่ยงทางเดินที่ต้นไม้เรียงราย ไม่ต้องการที่จะฟังเพลงที่ระคายหูเธออีกต่อไป

เธอสอนพิเศษไปสองบ้าน ในบทที่เธอกลับมา เพ็ญนีติ์เหนื่อยจนแทบกระอักเป็นสายเลือด คนอื่นที่อกหักเขายังมีเวลาไปโอดครวญไปโศกเศร้า แต่เธอไม่มีเวลาที่จะทำแบบนั้น เธอต้องทำงานหาเงิน เธอต้องกา

บทที่ 18 สาวเชียร์เบียร์

เมื่อจิบชาลงไป พี่แดงก็ยิ้มๆ “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นก็เริ่มงานเลย เดี๋ยวเราไปห้องแต่งตัวด้วยกัน ฉันจะเอาชุดทำงานให้กับเธอ”หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ พี่แดงกลับไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจ และก็ให้เธอเริ่มงานโดยทันที

ชุดประโปรงบัลเล่ต์ที่สั้นสุดๆ! ในบทที่พี่แดงยื่นส่งให้เธอ