บทที่148 ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ

ปุริมช่างรู้จักพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสจริงๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งเพ็ญนีติ์จึงเอ่ยขึ้น : “งั้นถ้าเป็นคนขับรถ ก็ต้องขับแค่รถ ห้ามรบกวนเวลาพวกเรากินข้าวหรือช๊อปปิ้งเป็นอันขาด” แค่นี้เธอก็ยอมเขามากแล้ว จริงๆวันนี้จะไม่ยอมให้เขามาด้วย เธอจะไปหานภนต์จริงๆ นัดกันเรียบร้อยว่าจะ

บทที่ 149 ไม่รักก็ไม่ต้องรัก

เพ็ญภัทร์์จึงพูดลอยๆขึ้น “งั้น ก็เรียกพ่อเลี้ยงของเด็กๆมาทานข้าวด้วยกันที่นี่สิ ดูสิ พวกเราสั่งกับข้าวเยอะมาก ยังมีหม้อไฟอีกนะ”

“ไม่ดีกว่า ขอบใจนะ ฉันขอตัวก่อน” เพ็ญนีติ์พูดจบก็จากไป โต๊ะที่เดินจากมาทุกคนต่างไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เธอทำตัวเองให้ดีก็พอ ยิ่งไ

บทที่ 150 ทำไมฉันจะต้องไป

อ้อยจึงยิ้มหยุดร้อง “ดีค่ะดีค่ะ หม่ามี๊รีบโทรเลย”

พอกดโทรออกหาปุริม เธอรู้สึกว่าเสียงรอสายดังอยู่แค่แป๊ปเดียวเขาก็รีบรับ “เพ็ญนีติ์ มีอะไรหรอ?” แต่เสียงผู้ชายที่รับกลับเฉยๆไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลย ราวกับว่า เขาไม่ได้กำลังรอสายโทรศัพท์จากเธอเลย แต่แค่กดกดรับสายไปเ