บทที่ 147 เขาคอยตามมาหลอกหลอน

“เพ็ญนีติ์ งั้นรอให้คุณว่างก่อนเราค่อยเจอกันก็ได้ คือ คุณป้าถามถึงคุณด้วย คุณป้าอยากให้คุณพาเด็กๆไปกินข้าวฉลองปีใหม่ด้วยกัน งั้น พรุ่งนี้เธอพาเด็กๆมาหาสิ บอกฉันมาว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับเธอและเด็กๆเอง”

เธอปฏิเสธครั้งนี้ไปแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ปฏิเสธอีกคงไม่ค่อ

บทที่148 ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ

ปุริมช่างรู้จักพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสจริงๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งเพ็ญนีติ์จึงเอ่ยขึ้น : “งั้นถ้าเป็นคนขับรถ ก็ต้องขับแค่รถ ห้ามรบกวนเวลาพวกเรากินข้าวหรือช๊อปปิ้งเป็นอันขาด” แค่นี้เธอก็ยอมเขามากแล้ว จริงๆวันนี้จะไม่ยอมให้เขามาด้วย เธอจะไปหานภนต์จริงๆ นัดกันเรียบร้อยว่าจะ

บทที่ 149 ไม่รักก็ไม่ต้องรัก

เพ็ญภัทร์์จึงพูดลอยๆขึ้น “งั้น ก็เรียกพ่อเลี้ยงของเด็กๆมาทานข้าวด้วยกันที่นี่สิ ดูสิ พวกเราสั่งกับข้าวเยอะมาก ยังมีหม้อไฟอีกนะ”

“ไม่ดีกว่า ขอบใจนะ ฉันขอตัวก่อน” เพ็ญนีติ์พูดจบก็จากไป โต๊ะที่เดินจากมาทุกคนต่างไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ เธอทำตัวเองให้ดีก็พอ ยิ่งไ