บทที่ 146 ล่องลอย

แต่ถึงจะชอบเธอยังไง ก็ต้องปล่อยให้เธอไปจากตนให้ไกลเรื่อยๆ ทั้งหมดมันคงเป็นชะตาฟ้าลิขิต ที่ลิขิตให้พวกเราได้พบกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เพ็ญนีติ์นั่งพิงอยู่ที่โซฟาเอ่ยขึ้นด้วยจิตใจที่สงบด้วยน้ำเสียที่ราบเรียบว่า “ปุริม เราเป็นเพื่อนกันเถอะ” เพราะนอกจากเป็นเพื่อนก็เป็นอย่า

บทที่ 147 เขาคอยตามมาหลอกหลอน

“เพ็ญนีติ์ งั้นรอให้คุณว่างก่อนเราค่อยเจอกันก็ได้ คือ คุณป้าถามถึงคุณด้วย คุณป้าอยากให้คุณพาเด็กๆไปกินข้าวฉลองปีใหม่ด้วยกัน งั้น พรุ่งนี้เธอพาเด็กๆมาหาสิ บอกฉันมาว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับเธอและเด็กๆเอง”

เธอปฏิเสธครั้งนี้ไปแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ปฏิเสธอีกคงไม่ค่อ

บทที่148 ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณ

ปุริมช่างรู้จักพลิกวิกฤตให้เป็นโอกาสจริงๆ คิดอยู่ครู่หนึ่งเพ็ญนีติ์จึงเอ่ยขึ้น : “งั้นถ้าเป็นคนขับรถ ก็ต้องขับแค่รถ ห้ามรบกวนเวลาพวกเรากินข้าวหรือช๊อปปิ้งเป็นอันขาด” แค่นี้เธอก็ยอมเขามากแล้ว จริงๆวันนี้จะไม่ยอมให้เขามาด้วย เธอจะไปหานภนต์จริงๆ นัดกันเรียบร้อยว่าจะ