บทที่ 145 รักเธอและรักทุกอย่างที่เธอรัก

“อ้อย รอหม่ามี้แป๊ปนะลูก หม่ามี้ใกล้จะถึงแล้ว”เพ็ญนีติ์เกือบจะกระโดดลุกขึ้น หาลูกๆเจอแล้ว แต่ทำไมตอนนี้เธอยังนอนหลับอยู่ ฟ้า ก็กำลังจะสางแล้ว วันส่งท้ายปีกำลังจะผ่านไปแล้ว รีบรุดออกจากห้อง ทั่วห้องรกรุงรัง เดี๋ยวก็กองนั้น เดี๋ยวก็กองนี้ เต็มไปด้วยของก

บทที่ 146 ล่องลอย

แต่ถึงจะชอบเธอยังไง ก็ต้องปล่อยให้เธอไปจากตนให้ไกลเรื่อยๆ ทั้งหมดมันคงเป็นชะตาฟ้าลิขิต ที่ลิขิตให้พวกเราได้พบกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เพ็ญนีติ์นั่งพิงอยู่ที่โซฟาเอ่ยขึ้นด้วยจิตใจที่สงบด้วยน้ำเสียที่ราบเรียบว่า “ปุริม เราเป็นเพื่อนกันเถอะ” เพราะนอกจากเป็นเพื่อนก็เป็นอย่า

บทที่ 147 เขาคอยตามมาหลอกหลอน

“เพ็ญนีติ์ งั้นรอให้คุณว่างก่อนเราค่อยเจอกันก็ได้ คือ คุณป้าถามถึงคุณด้วย คุณป้าอยากให้คุณพาเด็กๆไปกินข้าวฉลองปีใหม่ด้วยกัน งั้น พรุ่งนี้เธอพาเด็กๆมาหาสิ บอกฉันมาว่าเธออยู่ที่ไหน ฉันจะไปรับเธอและเด็กๆเอง”

เธอปฏิเสธครั้งนี้ไปแล้ว ถ้าพรุ่งนี้ปฏิเสธอีกคงไม่ค่อ