บทที่ 144

พายุกำลังจะมา

พึ่งเข้าประตูมา ของกินของลุงยามก็มาถึงแล้ว ส้มหิวแล้ว หยิบลูกอมขึ้นมากิน กินไปก็ดูโทรศัพท์ไป “แดดดี้รายการของเด็กๆในวันตรุษจีน สนุกจริงๆ”

รายการนั้นอลังการจริง ๆ เดิมคิดว่ารายการของเด็กในเทศกาลตรุษจีนพึ่งเริ่มจะมี นี่ผ่านมาครึ่งวันแล้วยังมีอยู่ เด็กๆดีใจใหญ่เลย

บทที่ 145

รักเธอและรักทุกอย่างที่เธอรัก

“อ้อย รอหม่ามี้แป๊ปนะลูก หม่ามี้ใกล้จะถึงแล้ว”เพ็ญนีติ์เกือบจะกระโดดลุกขึ้น หาลูกๆเจอแล้ว แต่ทำไมตอนนี้เธอยังนอนหลับอยู่ ฟ้า ก็กำลังจะสางแล้ว วันส่งท้ายปีกำลังจะผ่านไปแล้ว รีบรุดออกจากห้อง ทั่วห้องรกรุงรัง เดี๋ยวก็กองนั้น เดี๋ยวก็กองนี้ เต็มไปด้วยขอ

บทที่ 146

ล่องลอย

แต่ถึงจะชอบเธอยังไง ก็ต้องปล่อยให้เธอไปจากตนให้ไกลเรื่อยๆ ทั้งหมดมันคงเป็นชะตาฟ้าลิขิต ที่ลิขิตให้พวกเราได้พบกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เพ็ญนีติ์นั่งพิงอยู่ที่โซฟาเอ่ยขึ้นด้วยจิตใจที่สงบด้วยน้ำเสียที่ราบเรียบว่า “ปุริม เราเป็นเพื่อนกันเถอะ” เพราะนอกจากเป็นเพื่อนก็เป็นอย