บทที่ 132 เดาได้ถึงจิตใจของเธอ

เสียงของปุริมเริ่มเบาลง และหายไปจากบันได

เขาในตอนนี้ไม่เพียงไม่ชอบเธอ เขายังไม่เชื่อใจเธออีกด้วย ถึงขนาดพูดได้เลยว่าเขาเกลียดเธอ ดังนั้นสายตายามที่เขามองมาที่เธอนั้นช่างเย็นชา

หน้าผาก ยังคงมีรอยเลือด ค่อยๆหันกลับมองไปที่ห้องของเธอ มันเหมือนกับกรงขัง

บทที่ 133 จิตใจของผู้หญิงนั้นยากแท้หยั่งถึง

“อร่อยมากค่ะ” เธอกลืนเส้นไปอีกหนึ่งคำ มันทั้งนุ่มและลื่นมาก แต่เธอกลับรู้สึกปวดใจ ถ้าหากว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่และไม่ได้โดดตึกไป เวลาที่เธอไม่สบายใจเช่นนี้ ท่านจะทำก๋วยเตี๋ยวให้เธอทานหรือไม่นะ

ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นในความทรงจำนั้นจางไปมากแล้ว ต

บทที่ 134 ไม่เคยเปลี่ยน

กี่ครั้งแล้วนะ ปุริมปรากฏมานภนต์ก็หายจากเธอไป แล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย นภนต์เหมือนกับเอาอะไรสักอย่างของปุริมมาเป็นแม่แบบเลยตกดึก

มืดมากจริงๆ น้ำค้างตกกระทบร่างกายจากหน้าต่างที่เปิดอยู่เพียงครึ่ง ไหลรั่วมาเป็นหยด จะฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เพียงแค่ช่วงเวลาหน้าร้อน ช่วงกลาง