บทที่ 133 จิตใจของผู้หญิงนั้นยากแท้หยั่งถึง

“อร่อยมากค่ะ” เธอกลืนเส้นไปอีกหนึ่งคำ มันทั้งนุ่มและลื่นมาก แต่เธอกลับรู้สึกปวดใจ ถ้าหากว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่และไม่ได้โดดตึกไป เวลาที่เธอไม่สบายใจเช่นนี้ ท่านจะทำก๋วยเตี๋ยวให้เธอทานหรือไม่นะ

ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นในความทรงจำนั้นจางไปมากแล้ว ต

บทที่ 134 ไม่เคยเปลี่ยน

กี่ครั้งแล้วนะ ปุริมปรากฏมานภนต์ก็หายจากเธอไป แล้วไม่เคยกลับมาอีกเลย นภนต์เหมือนกับเอาอะไรสักอย่างของปุริมมาเป็นแม่แบบเลยตกดึก

มืดมากจริงๆ น้ำค้างตกกระทบร่างกายจากหน้าต่างที่เปิดอยู่เพียงครึ่ง ไหลรั่วมาเป็นหยด จะฤดูใบไม้ร่วงแล้ว เพียงแค่ช่วงเวลาหน้าร้อน ช่วงกลาง

บทที่ 135 ต้องจากกันแล้วจริงๆ

ข้างนอกรถ ทันใดนั้นก็มีเสียงน้ำดังขึ้น รถเพิ่งขับผ่านสายตาจับจ้องไปยังน้ำพุตรงกลางนั้น เธอสะบัดมือออก ไอโฟนสีแดงไวน์เครื่องนั้นก็ตกไปยังใจกลางน้ำพุ ภายใต้ไฟสีขาวทันใดนั้นก็เห็นหยดน้ำกระเด็นขึ้นมา แค่ชั่วพริบตา แต่มันทำให้เธอมองเห็นได้อย่างชัดเจน

ปุริม ลาก่อ