บทที่ 131 คุณหนีไม่พ้นหรอก

เพ็ญนีติ์นอนขดตัวอยู่ที่โซฟา ฟังเสียงนาฬิกาเดินที่อยู่บนกำแพง กลางคืนนั้นช่างเงียบสงบ เงียบสงบจนทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออกหลับตาลง เพื่อให้สัมผัสถึงความเงียบรอบตัวได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ รู้สึกได้แค่ว่าขาเธอเริ่มเหน็บชาคืนนั้น

บทที่ 132 เดาได้ถึงจิตใจของเธอ

เสียงของปุริมเริ่มเบาลง และหายไปจากบันได

เขาในตอนนี้ไม่เพียงไม่ชอบเธอ เขายังไม่เชื่อใจเธออีกด้วย ถึงขนาดพูดได้เลยว่าเขาเกลียดเธอ ดังนั้นสายตายามที่เขามองมาที่เธอนั้นช่างเย็นชา

หน้าผาก ยังคงมีรอยเลือด ค่อยๆหันกลับมองไปที่ห้องของเธอ มันเหมือนกับกรงขัง

บทที่ 133 จิตใจของผู้หญิงนั้นยากแท้หยั่งถึง

“อร่อยมากค่ะ” เธอกลืนเส้นไปอีกหนึ่งคำ มันทั้งนุ่มและลื่นมาก แต่เธอกลับรู้สึกปวดใจ ถ้าหากว่าแม่ยังมีชีวิตอยู่และไม่ได้โดดตึกไป เวลาที่เธอไม่สบายใจเช่นนี้ ท่านจะทำก๋วยเตี๋ยวให้เธอทานหรือไม่นะ

ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นในความทรงจำนั้นจางไปมากแล้ว ต