บทที่ 29

มีกระท่อมหลังคาหญ้าหลังหนึ่ง

หลังจากเดินไปทั่วหมู่บ้าน หูสุ่ยชิงและฝ้านจิ้นก็เริ่มเดินกลับบ้าน

หูสุ่ยชิงก้มหน้า รู้สึกหนักอึ้งในใจ

ครอบครัวป้าจางลำบากที่สุด กินโจ๊กแป้งดำกับผักป่า ทั้งเด็กๆ และตัวป้าจางเองผอมโซ พูดไม่ดีหน่อย ขอทานยังดูอ้วนท้วนกว่าพวกเขา

บ้านผู้ใหญ่บ้านสบายที่สุด มีที่น

บทที่ 30

แปลกจริง หมู่บ้านนี้มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเร็วๆ นี้หรือ?

เด็กหนุ่มร่างสูงใหญ่แข็งแรงพูดอย่างสดใสและตรงไปตรงมา

หูสุ่ยชิง: ...ธรรมเนียมของตระกูลหูดีจริงๆ

พอถึงเวลากินข้าวเย็น หูเหวินฮวาประหลาดใจที่กินไข่ดาวบนชามบะหมี่หมดแล้ว ใต้ชามยังมีอีกสองฟอง!

เขามองพี่สาวอย่างตกใจ ร่างกายกำยำสั่นเล็กน้

บทที่ 31

รับซื้อข้าวหัวไก่

ซุนจินฮวาเบ้ปาก "จะมีเรื่องดีอะไร? หมู่บ้านมีแค่ 30-40 ครัวเรือน มีอะไรเกิดขึ้นหน้าบ้านหลังบ้านจะไม่รู้ได้ยังไง?"

แต่ก่อนในบ้านนอกจากเธอ ยังมีหูสุ่ยชิงลูกสะใภ้คนนี้ แม่สามีมักจะใช้หูสุ่ยชิงทำงาน

ตอนนี้ครอบครัวฝ้านจิ้นแยกออกไปแล้ว แม่สามีไม่ช่วยงานบ้านเลย ยังคอยสั่งเธอ