บทที่ 27 ครอบครัวป้าจางที่จนที่สุดในหมู่บ้าน

ผู้ชายที่ฆ่าหมูหูพามาล้วนผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน แต่ละคนเป็นมือดีในการทำงาน

ไม่ต้องพูดถึงหูสุ่ยชิงที่เป็นผู้หญิงไม่ต้องช่วย แม้แต่ฝ้านจิ้นก็ถูกจัดอยู่ในประเภท 'นักปราชญ์อ่อนแอ'

ตามที่พวกเขาพูด: "หลานเขยเป็นคนมีการศึกษา งานหนักอย่างสร้างบ้านจะให้คน

บทที่ 28 ก่อนฟ้ามืดก็ส่งมาได้รอบหนึ่งแล้ว

ป้าจางพูดเสียงสั่น ถามอย่างตัวสั่น: "เจ้าบอกว่าข้าวสาร 1.25กก.แลกข้าวหัวไก่ 500g? ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?"

นั่นมันข้าวสารตั้ง 1.25กก.นะ!

ข้าวสาร500g 9เหรียญ 1.25กก.ก็กว่า 20 เหรียญแล้ว ของที่มีทั่วไปในแม่น้ำและสระน้ำ จะมีค่าถึง 20 กว่าเหรียญได้ยังไง?

ป้าจ

บทที่ 29 มีกระท่อมหลังคาหญ้าหลังหนึ่ง

หลังจากเดินไปทั่วหมู่บ้าน หูสุ่ยชิงและฝ้านจิ้นก็เริ่มเดินกลับบ้าน

หูสุ่ยชิงก้มหน้า รู้สึกหนักอึ้งในใจ

ครอบครัวป้าจางลำบากที่สุด กินโจ๊กแป้งดำกับผักป่า ทั้งเด็กๆ และตัวป้าจางเองผอมโซ พูดไม่ดีหน่อย ขอทานยังดูอ้วนท้วนกว่าพวกเขา

บ้านผู้ใหญ่บ้านสบายที่สุด มีที่นาเ