บทที่ 26 เป็นพ่อค้าได้ แต่อย่าเป็นพ่อค้าร้าย

หูสุ่ยชิงเล่าความคิดเรื่องการรับซื้อข้าวหัวไก่

ฝ้านจิ้นยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สักพักจึงได้สติ

หมู่บ้านซานสุ่ยของพวกเขามีเนินเขาเยอะ มีแหล่งน้ำเยอะ พืชน้ำมีมากจนต้องลอกทุกปี ในนั้นข้าวหัวไก่พบเห็นได้บ่อยที่สุด

แม้จะเป็นอาหารที่อิ่มท้อง แต่เพราะปอกยากมาก ค

บทที่ 27 ครอบครัวป้าจางที่จนที่สุดในหมู่บ้าน

ผู้ชายที่ฆ่าหมูหูพามาล้วนผ่านการคัดเลือกอย่างพิถีพิถัน แต่ละคนเป็นมือดีในการทำงาน

ไม่ต้องพูดถึงหูสุ่ยชิงที่เป็นผู้หญิงไม่ต้องช่วย แม้แต่ฝ้านจิ้นก็ถูกจัดอยู่ในประเภท 'นักปราชญ์อ่อนแอ'

ตามที่พวกเขาพูด: "หลานเขยเป็นคนมีการศึกษา งานหนักอย่างสร้างบ้านจะให้คน

บทที่ 28 ก่อนฟ้ามืดก็ส่งมาได้รอบหนึ่งแล้ว

ป้าจางพูดเสียงสั่น ถามอย่างตัวสั่น: "เจ้าบอกว่าข้าวสาร 1.25กก.แลกข้าวหัวไก่ 500g? ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?"

นั่นมันข้าวสารตั้ง 1.25กก.นะ!

ข้าวสาร500g 9เหรียญ 1.25กก.ก็กว่า 20 เหรียญแล้ว ของที่มีทั่วไปในแม่น้ำและสระน้ำ จะมีค่าถึง 20 กว่าเหรียญได้ยังไง?

ป้าจ