บทที่ 246 หิวไปถึงเมื่อไหร่จะจบ

หมู่บ้านซานสุ่ยนอกจากไม่กี่บ้านที่มีอาหารพอเพียง ส่วนใหญ่เสบียงในบ้านยังไม่อุดมสมบูรณ์

คิดดูก็เพราะฐานะยากจนเกินไป

ปีที่แล้วถึงเก็บเห็ดปอกแห้วแลกข้าวกับบ้านหูสุ่ยชิง แต่สร้างบ้านซื้อกระเบื้องใช้เงินเก็บส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็ใช้ข้าวขาวแลก

แต่ถ้าไม่แลกข้าวขาว คงสร้างบ

บทที่ 247 ฝ้านเจาตี้ต้องกลับไป

ฝ้านเฉียนย่างเข้ามาห้อยไหล่ไพล่มือไว้ข้างหลัง

เขาก็รู้สึกว่าแม่เขาทำให้คนลำบาก

แต่ก่อนยังไม่ใช่ปีขาดแคลน พ่อแม่ยังขายนาขายที่ใช้ชีวิตได้ มาถึงเขาเจอน้ำท่วมเห็นๆ ว่าจะหมดเสบียง แม่ยังดื้อไม่ยอมขาย!

นี่ไม่ใช่ทำให้เขาลำบากคืออะไร?

เขามองสายตากังวลของคนทั้งห้อง ถอนหา

บทที่ 248 เธอเข้าใจเขา

เยี่ยนชิวซิงหุยปีนี้โตเร็วมาก

ไม่ใช่อย่างที่แม่ตระกูลฝ้านและซุนจินฮวาพูดว่ากินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน ไม่มีวาสนาถึงได้ผอมโซ

ความจริงพิสูจน์แล้วว่าถ้าได้สารอาหารครบ เด็กๆ ย่อมโตเร็ว

และเสื้อผ้าที่ตัดปีที่แล้วตอนแยกครอบครัว ปีนี้ใส่ไม่ได้แล้วทั้งหมด

แต่ก่อนฝ้านเจียง ฝ้านเหอ ฝ้าน