บทที่ 245 พวกเขาไม่ใช่อันตรายที่สุดหรือ?

หูสุ่ยชิงไม่รู้สึกเสียเลย เธอก็ไม่คิดว่าข้าวขาวและแป้งขาวพวกเขาไม่ควรกิน

อาหารมีไว้กิน มีแต่การทิ้งขว้างและทำให้เสียเปล่าเท่านั้นที่น่าละอาย

และคนตรงหน้าเหล่านี้ พวกเขากินเข้าท้องจริงๆ ไม่ทิ้งขว้างและสูญเปล่าเลย นี่แหละคือการปฏิบัติที่ดีที่สุด

เธอมองผู้ช

บทที่ 246 หิวไปถึงเมื่อไหร่จะจบ

หมู่บ้านซานสุ่ยนอกจากไม่กี่บ้านที่มีอาหารพอเพียง ส่วนใหญ่เสบียงในบ้านยังไม่อุดมสมบูรณ์

คิดดูก็เพราะฐานะยากจนเกินไป

ปีที่แล้วถึงเก็บเห็ดปอกแห้วแลกข้าวกับบ้านหูสุ่ยชิง แต่สร้างบ้านซื้อกระเบื้องใช้เงินเก็บส่วนหนึ่ง อีกส่วนก็ใช้ข้าวขาวแลก

แต่ถ้าไม่แลกข้าวขาว คงสร้างบ

บทที่ 247 ฝ้านเจาตี้ต้องกลับไป

ฝ้านเฉียนย่างเข้ามาห้อยไหล่ไพล่มือไว้ข้างหลัง

เขาก็รู้สึกว่าแม่เขาทำให้คนลำบาก

แต่ก่อนยังไม่ใช่ปีขาดแคลน พ่อแม่ยังขายนาขายที่ใช้ชีวิตได้ มาถึงเขาเจอน้ำท่วมเห็นๆ ว่าจะหมดเสบียง แม่ยังดื้อไม่ยอมขาย!

นี่ไม่ใช่ทำให้เขาลำบากคืออะไร?

เขามองสายตากังวลของคนทั้งห้อง ถอนหา