บทที่ 214 ใจดำนะ!

ชาวนาเช่าบ้านพวกเขา ก็แค่ส่งสี่ส่วนนะ มีแต่คนใจดำถึงจะเอาหกส่วน!

"ป้า มันฝรั่งผลผลิตเยอะ แค่ท่านสี่ส่วนก็พอกินแล้วนะ" ถึงกินไม่หมด

หูสุ่ยชิงไม่สะเทือน "ก็เพราะผลผลิตเยอะ ถึงพวกเขามีแค่สี่ส่วน ก็พอกิน ถึงกินไม่หมด"

ไป๋จื่อเฉียนหน้างง คำพูดนี้ ทำไมเหมือนที่เขาพูด? ถึงที่เขาไม่ได

บทที่ 215 ทำไมสายตาพวกเขาเหมือนพวกเราเป็นอาหารด้วย?

"น้องผัวฉันไม่เคยคิดว่าวันหน้าจะอยู่ยังไง เป็นพวกกินมื้อนี้ไม่มีมื้อหน้า ฉันก็รู้ว่าเขาไม่มีเงินซื้อ ก็ถามว่าจะเอาอะไรแลก?

เขาบอกใช้ที่รกร้างยี่สิบกว่าไร่แลก ที่รกร้างที่เขาพูดฉันรู้จัก หญ้ารกสูงกว่าต้นข้าวโพด แต่ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็ยี่สิบสามสิบ

บทที่ 216 ส่งของ

"วางใจ ตอนนี้เจ้าแค่รู้สึกว่าดูเหมือน รอข้างหน้าไม่รู้จะเป็นยังไง" ไป๋หมั่นซานพูดประโยคคลุมเครือ

ฝ้านเอ้อร์จู้: ...เขายิ่งไม่วางใจ!

ฝ้านต้าจู้ถามตัวสั่น: "พวกเขา พวกเขายังกล้า? ไม่กลัวตำรวจทางการหรือ!"

"เดือนเจ็ดต้นเดือนแล้ว ทางการก็ไม่รู้ไปทำอะไร ประตูเมืองแม้แต่ซุ้มแจกข้าวต้ม