บทที่ 215 ทำไมสายตาพวกเขาเหมือนพวกเราเป็นอาหารด้วย?

"น้องผัวฉันไม่เคยคิดว่าวันหน้าจะอยู่ยังไง เป็นพวกกินมื้อนี้ไม่มีมื้อหน้า ฉันก็รู้ว่าเขาไม่มีเงินซื้อ ก็ถามว่าจะเอาอะไรแลก?

เขาบอกใช้ที่รกร้างยี่สิบกว่าไร่แลก ที่รกร้างที่เขาพูดฉันรู้จัก หญ้ารกสูงกว่าต้นข้าวโพด แต่ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็ยี่สิบสามสิบ

บทที่ 216 ส่งของ

"วางใจ ตอนนี้เจ้าแค่รู้สึกว่าดูเหมือน รอข้างหน้าไม่รู้จะเป็นยังไง" ไป๋หมั่นซานพูดประโยคคลุมเครือ

ฝ้านเอ้อร์จู้: ...เขายิ่งไม่วางใจ!

ฝ้านต้าจู้ถามตัวสั่น: "พวกเขา พวกเขายังกล้า? ไม่กลัวตำรวจทางการหรือ!"

"เดือนเจ็ดต้นเดือนแล้ว ทางการก็ไม่รู้ไปทำอะไร ประตูเมืองแม้แต่ซุ้มแจกข้าวต้ม

บทที่ 217 เด็กดี

ไข่ต้มใบชากินตอนเย็นก็ได้ แผ่นข้าวโพดยิ่งแห้งไม่มีความชื้นเลย เก็บได้เหมือนแป้งคั่ว ทุกคนไม่แตะ

แตงกวาเก็บเช้านี้ เก็บอีกสองวันไม่มีปัญหา ยังมีการเดินทางสามวัน เก็บไว้กินพรุ่งนี้มะรืน

หูเหวินฮั่วเก็บอาหารที่เหลือเรียบร้อย วางดีๆ แล้วสั่งทุกคนราดน้ำดับกองไฟ ตรวจทุกที่มีตกหล่นไหม