บทที่ 213 คงไม่ใช่ให้เขาไปเป็นคนใจร้าย

ช่วงบ่าย ทุกคนไม่ได้พักอีก

พวกผู้ชายยุ่งลับคมดาบใหญ่ ทั้งลับทั้งชื่นชมว่าดาบดีจริง

พวกผู้หญิงทำเสบียงแห้ง ห้าคนทำพร้อมกัน แค่เตรียมปริมาณห้าหกวัน ไม่ถึงชั่วยามก็คั่วเสร็จ

คั่วเสบียงแห้งเสร็จห้าคนก็ไม่ว่าง ไปแปลงผักเก็บผักผลไม้ที่สุกกลับมา เหลือปริมาณพอกิน

บทที่ 214 ใจดำนะ!

ชาวนาเช่าบ้านพวกเขา ก็แค่ส่งสี่ส่วนนะ มีแต่คนใจดำถึงจะเอาหกส่วน!

"ป้า มันฝรั่งผลผลิตเยอะ แค่ท่านสี่ส่วนก็พอกินแล้วนะ" ถึงกินไม่หมด

หูสุ่ยชิงไม่สะเทือน "ก็เพราะผลผลิตเยอะ ถึงพวกเขามีแค่สี่ส่วน ก็พอกิน ถึงกินไม่หมด"

ไป๋จื่อเฉียนหน้างง คำพูดนี้ ทำไมเหมือนที่เขาพูด? ถึงที่เขาไม่ได

บทที่ 215 ทำไมสายตาพวกเขาเหมือนพวกเราเป็นอาหารด้วย?

"น้องผัวฉันไม่เคยคิดว่าวันหน้าจะอยู่ยังไง เป็นพวกกินมื้อนี้ไม่มีมื้อหน้า ฉันก็รู้ว่าเขาไม่มีเงินซื้อ ก็ถามว่าจะเอาอะไรแลก?

เขาบอกใช้ที่รกร้างยี่สิบกว่าไร่แลก ที่รกร้างที่เขาพูดฉันรู้จัก หญ้ารกสูงกว่าต้นข้าวโพด แต่ฉันคิดว่าอย่างน้อยก็ยี่สิบสามสิบ