บทที่ 156 ครอบครัวฝ้านเฉียนไม่ทำตัวเป็นคนอีกแล้ว

หลี่เหวินพูดเสร็จ เตรียมจะกลับ

นึกถึงครั้งก่อนที่ซิงหุยถูกซุนจินฮวาผลักตกเนิน ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้พยายามประนีประนอมเลย แต่ช่วยเธอ ช่วยซิงหุยให้ได้รับความยุติธรรม วันนี้ฝนตกหนักยังต้องฝากหลี่เหวินมาอีก หูสุ่ยชิงจึงร้องเรียก: "พี่หลี่ รอฉันแป๊บนึง"

เธอห

บทที่ 157 ขาดฟืน ความรู้สึกหิวโหยช่างทรมาน

ถ้าพรุ่งนี้ฝนยังตกหนัก ครอบครัวฝ้านเฉียนและฝ้านต้าหมู่ยังไม่ยอมเข้าร่วม พวกเขาก็ไม่สามารถไม่สร้างได้

ยกเว้นผู้ใหญ่บ้าน ทุกคนในครอบครัวหลี่ต่างหน้าเศร้าหมอง

ครอบครัวพวกเขาคิดจะให้หมู่บ้านผ่านพ้นช่วงฝนตกหนักอย่างปลอดภัย พยายามลดความเสียหายของทุกครอบครัวในหม

บทที่ 158 เสียงน้ำไหลดังราวกับภูเขาถล่มทะเลซัดสาด!

ที่หมู่บ้านไผ่ ไร่ตระกูลไป๋ เมืองหนานหนิง

ฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย

ท้องฟ้าเหมือนถูกฉีกขาด น้ำฝนไหลทะลัก ตกลงมากระทบร่างกายและหลังม้าดังตูมๆ

ไป๋หมั่นซานปาดหน้า ปัดน้ำฝนออกจากตา ขี่ม้าต่อไปยังไร่

ลมแรงพัดเมฆดำอยู่ไกลๆ ท้องฟ้าทั้งหมดมืดครึ้มและมืด