บทที่ 155 ได้ยินว่าฝ้านเฉียนและฝ้านต้าหมู่มีชีวิตที่ไม่ดี เธอก็มีความสุขขึ้น

หลี่เหวินมองฝ้านจิ้นด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ไม่เหมือนบ้านดินมุงกระเบื้องในหมู่บ้าน และไม่เหมือนบ้านอิฐมุงกระเบื้องของเขา บ้านที่ฝ้านจิ้นอยู่ใหญ่กว่าและดีกว่าบ้านที่เขาเคยช่วยงานในเมืองเสียอีก!

เขาเดินมาตลอดทาง มีแ

บทที่ 156 ครอบครัวฝ้านเฉียนไม่ทำตัวเป็นคนอีกแล้ว

หลี่เหวินพูดเสร็จ เตรียมจะกลับ

นึกถึงครั้งก่อนที่ซิงหุยถูกซุนจินฮวาผลักตกเนิน ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้พยายามประนีประนอมเลย แต่ช่วยเธอ ช่วยซิงหุยให้ได้รับความยุติธรรม วันนี้ฝนตกหนักยังต้องฝากหลี่เหวินมาอีก หูสุ่ยชิงจึงร้องเรียก: "พี่หลี่ รอฉันแป๊บนึง"

เธอห

บทที่ 157 ขาดฟืน ความรู้สึกหิวโหยช่างทรมาน

ถ้าพรุ่งนี้ฝนยังตกหนัก ครอบครัวฝ้านเฉียนและฝ้านต้าหมู่ยังไม่ยอมเข้าร่วม พวกเขาก็ไม่สามารถไม่สร้างได้

ยกเว้นผู้ใหญ่บ้าน ทุกคนในครอบครัวหลี่ต่างหน้าเศร้าหมอง

ครอบครัวพวกเขาคิดจะให้หมู่บ้านผ่านพ้นช่วงฝนตกหนักอย่างปลอดภัย พยายามลดความเสียหายของทุกครอบครัวในหม