บทที่ 113 เนื้อแดดเดียวหนึ่งตะกร้าใหญ่

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ ก็มีคนมาซื้อเหล้าข้าวอีก

หูสุ่ยชิงหลบทาง มองแม่ตักเหล้าข้าวใส่โถดินเผาอย่างชำนาญ

หูเหวินฮวามองการเคลื่อนไหวของแม่ พูดเสียงเบา "พี่สาว ผมรู้สึกว่าแม่คนเดียวก็ไหว ผมน่าจะออกไปหางานอื่นทำได้"

หูสุ่ยชิงมองน้องชายอย่างแปลกใจ

มีที่ไหนคนไม่รู

บทที่ 114 เติมของจากห้างสรรพสินค้า

มองดูอาหารหลากหลายบนเกวียนวัว หูสุ่ยชิงบ่นพึมพำ "ฉันรู้สึกเหมือนเป็นขโมยที่ขโมยของจากบ้านตัวเอง"

ขนนู่นขนนี่กลับไป

ฝ้านจิ้นยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดเบาๆ อย่างจริงใจ "นี่คือน้ำใจของแม่และน้องชาย"

แต่ก่อนพ่อแม่ยายก็เป็นแบบนี้ เป็นห่วงหูสุ่ยชิง มักจะส่งเนื้อ ธัญพืช และ

บทที่ 115 กินหม้อไฟกันเถอะ

หูสุ่ยชิงเข้าครัวทำอาหารเย็น

เธอจุดเตาก่อน ตักน้ำใส่กระทะเหล็กใบใหญ่ในสุดและตรงกลางเกือบครึ่ง

กระทะในสุดใส่เครื่องตุ๋น เดี๋ยวฝ้านจิ้นจะเอาขาหมู หัวหมู ไส้หมูที่ล้างสะอาดแล้วใส่ลงไป

กระทะตรงกลางใส่กระดูกหมูต้มน้ำซุป

ไป๋หมั่นซานกับหลี่หูอวี้จะกลับพรุ่งนี้เช้า คืนนี้กินหม้