บทที่ 112 แม่หูและหูเหวินฮวาทำเงินได้แล้ว

หูสุ่ยชิงก็อยากไปเยี่ยมบ้านพ่อแม่เหมือนกัน

ครั้งที่แล้วที่พวกเขากลับไป ก็เกือบเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอกัน

ยุคนี้ การออกไปข้างนอกไม่สะดวกเลย การส่งข่าวสารก็ไม่สะดวก ส่วนใหญ่ก็แค่ฝากคนที่ผ่านทางไปบอกข่าว

ตอนนี้คนในหมู่บ้านซานสุ่ยส่วนใหญ่กำลังยุ่งกับการทำอิฐดินส

บทที่ 113 เนื้อแดดเดียวหนึ่งตะกร้าใหญ่

ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ ก็มีคนมาซื้อเหล้าข้าวอีก

หูสุ่ยชิงหลบทาง มองแม่ตักเหล้าข้าวใส่โถดินเผาอย่างชำนาญ

หูเหวินฮวามองการเคลื่อนไหวของแม่ พูดเสียงเบา "พี่สาว ผมรู้สึกว่าแม่คนเดียวก็ไหว ผมน่าจะออกไปหางานอื่นทำได้"

หูสุ่ยชิงมองน้องชายอย่างแปลกใจ

มีที่ไหนคนไม่รู

บทที่ 114 เติมของจากห้างสรรพสินค้า

มองดูอาหารหลากหลายบนเกวียนวัว หูสุ่ยชิงบ่นพึมพำ "ฉันรู้สึกเหมือนเป็นขโมยที่ขโมยของจากบ้านตัวเอง"

ขนนู่นขนนี่กลับไป

ฝ้านจิ้นยิ้มอย่างอ่อนโยน พูดเบาๆ อย่างจริงใจ "นี่คือน้ำใจของแม่และน้องชาย"

แต่ก่อนพ่อแม่ยายก็เป็นแบบนี้ เป็นห่วงหูสุ่ยชิง มักจะส่งเนื้อ ธัญพืช และ