บทที่449

“ก็ยังดีอยู่” ปากจับมือเขาไว้แล้วมองเขา ด้วยความอ่อนโยนตั้งแต่ที่เขาหายดีทั้งสองคนก็ ออกมาบ่อยขึ้น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ หรอก

ตอนนั้นเขานั่งเก้าอี้เข็นมีหลายที่ที่ไม่ สามารถไปได้อย่ามาเทียบกับตอนนี้เลยที่พาเธอ ออกมากินข้าวข้างนอก

ธามนิธิรู้สึกได้ว่าเธออิงเ

บทที่450

เมืองชลธีมีแม่น้ำหนึ่งสายตอนกลางคืนข้าง แม่น้ำก็จะเปิดไฟไว้มันมีความรู้สึกเงียบสงบ

ปาณีและธามนิธิเดินตามสะพานขึ้นไป ปาณีถามรามนิธิ “คุณอารู้สึกสวยไหมคะ?”

ธามนิธิมองเธอที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “อือสวย”

ปาณี ฉันก็รู้สึกวิวตรงนี้สวยดีแปลกดีนะ ตอนเด็กก็มาบ่อยแต่ทำไมไม่เคยรู้สึกว่า

บทที่451

ฟังดูอีกครั้ง ก็ค้นพบว่านี่ไม่ใช่นสินหรอก หรือ?

ปาณิชะงักลง หันมองธามนิธิ และพบว่ารา มนิธิก็หยุดเดินลงเช่นกัน สีหน้าของเขาแปร เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างยิ่ง

“ฉันไม่ใช่แม่ของเธอ” ฐิติพรตอกกลับ อย่างไม่ไว้หน้า

ครั้งก่อนที่พวกเขาทานข้าวกันอยู่ที่ฮอท สปริงรีสอร์ท ครานั้นนลินเรียกเธอว่า